Judy Ann

Getuigenis van Judy-Ann.

Ik ben Judy-Ann Jalink, 43 jaar oud. Ik heb tot mijn 21e gewoond in Suriname, mijn familie was katholiek, maar niet echt praktiserend. Ik ben als baby wel besprenkeld in de katholieke kerk. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 7 jaar oud was. Ik ben dus grotendeels opgevoed door mijn moeder, want mijn vader was niet echt aanwezig. Hij kwam wel bijna iedere dag langs, maar dat was maar voor 5-10 minuten. Mijn vader en moeder hadden een slecht huwelijk, mijn vader ging vaak vreemd, hij sloeg mijn moeder. Soms kwamen de vriendinnen van mijn vader hem bij ons thuis ophalen. Ik herinner mij dat we een avond met de ambulance naar het ziekenhuis moesten, omdat mijn moeder in elkaar was geslagen door mijn vader, daarna moesten wij naar het politiebureau en zijn uiteindelijk met de politieauto naar huis gebracht. Ik was toen +/- 6 jaar, we waren net terug uit het ziekenhuis/ politiebureau, mijn vader belde mijn moeder op, ik lag naast haar op het bed, omdat ik het zielig vond dat ze pijn had. Ik hoorde mijn vader door de telefoon zeggen dat hij van haar hield. Ik draaide mij om naar mijn moeder en zei: ma, ik wil nooit trouwen, nooit een man. Hoe kan hij je zo in elkaar slaan als hij van je houdt? Mijn moeder aaide mij over mijn haar. Zes jaar oud was ik en al beschadigd in mijn denken. 

Ik ben best beschermd opgevoed door mijn moeder. Als tiener sprong ik niet echt uit de ban, ik was juist heel erg meegaand. Ik vond het zielig voor mijn moeder dat ze er alleen voor stond: hard werken en 2 kinderen alleen opvoeden. Ik was dus redelijk braaf. Ik was wel erg depressief en negatief vooral naar mezelf toe. Ik zag alles somber in, en wat toen zeker de boventoon in mijn leven voerde was de zelfhaat. In onze gang richting de badkamer was er een spiegel. Ik stond een aantal keer per dag voor de spiegel en schold mijn spiegelbeeld uit: je bent waardeloos, jij lelijk beest, je ziet er niet uit, jij lelijke hond, dat ging een paar keer per dag zo door, jaar in jaar uit ( net alsof ik betoverd/ gehypnoticeerd was, ik kon niet stoppen mezelf te haten). In 1992 kwam ik naar Nederland om geneeskunde te studeren en alle normen en waarden die ik van mijn moeder had meegekregen, gooide ik overboord: lang leve de vrijheid. Ik ging naar allerlei salsa feesten, ging roken en soms drinken en kwam allerlei verkeerde mannen tegen. Ik was eenzaam en dus niet vies van een beetje aandacht. Iedere zondag hoorde ik de bel van de katholieke kerk in de buurt waar ik toen woonde en iedere zondag beloofde ik God: volgende, volgende week ga ik naar de kerk God. In 1995 liep ik op een ochtend langs de spiegel in mijn slaapkamer en ik zag maar de helft van mijn spiegelbeeld. Ik ben dezelfde dag naar de huisarts gegaan en met spoed naar de oogarts. Ik moest met spoed de volgende dag naar het oogziekenhuis, heb toen allerlei onderzoeken gehad. Uiteindelijk bleek dat ik een zeer zeldzame ziekte had waarbij mijn lichaam antistoffen maakte tegen de gele vlek in mijn ogen ( het gedeelte van je oog, waarmee je het meeste ziet). Mijn lichaam maakte dus eigenlijk zichzelf kapot, en ik geloof dat het kwam omdat ik mezelf zo haatte. Na een paar weken kwam mijn zicht langzaam terug. Een maand of 2-3 daarna leerde ik de vader van mijn dochter kennen en algauw raakte ik zwanger. In 1996 werd ik een alleenstaande moeder.  Ik voelde me eenzaam en ik wist niet hoe ik een kind alleen moest opvoeden, ik stond er alleen voor.

Toen mijn dochter 4 maanden oud was liep ik in het centrum van Schiedam en kwam een vrouw tegen die mij vroeg of ik bekend was met het evangelie. Ik zei ja. Ze vertelde mij dat ik een persoonlijke relatie met God kon hebben, een nieuw leven kon beginnen samen met God, een 2e kans. Dat wilde ik zo graag en niet alleen voor mij, maar ook voor mijn dochter, omdat ik niet wilde dat zij dezelfde fouten als ik zou maken. Ik bad die dag op straat een gebed waarin ik God vroeg om mij te vergeven van mijn zonden en dat ik Hem accepteerde als mijn verlosser. Ik stond midden in het centrum van Schiedam te huilen, alsof er een last van me afviel, en op dat moment  wist ik diep in mijn hart dat ik nooit meer eenzaam zou zijn. Langzaam pakte ik mijn leven op samen met mijn kindje. In de jaren die volgden bracht God herstel in mij, bepaalde wonden uit het verleden werden

langzaam genezen. In de loop van de jaren kwamen er allerlei familieleden van mij tot bekering, de meeste op hun sterfbed: 1 tante ,2 oma's. In Juli 2012 werd ik op een Zondagmiddag gebeld door mijn zus, ze vertelde dat mijn vader in Suriname ziek was. Mijn zus vroeg me of ik mijn vader wilde bellen om zo te kunnen inschatten wat er met hem aan de hand was. Ik was woedend, want mijn relatie met mijn vader was de afgelopen jaren heel moeizaam geweest. Ik belde hem wel op met de Kerst en met vaderdag, maar schakelde mijn gevoelens op die momenten uit. Ik had hem diep van binnen nog niet vergeven wat hij mijn moeder in het verleden had aangedaan. 2 of 3 weken later werd mijn vader opgenomen in het ziekenhuis in Paramaribo. Ik was net terug van de zomer bijbelconferentie in Zwolle in augustus, die zondag kwam een Roemeense pastor in onze kerk preken, hij preekte over 1 Korinthe 13, het hoofdstuk uit de bijbel over de liefde. Tijdens de hele preek was ik zo overtuigd dat ik mijn vader echt moest vergeven. Ik ging die avond naar huis en belde mijn vader op en voor het eerst in mijn leven zei ik: pa ik hou van u. Wat een bevrijding ervaarde ik toen, want ik wist dat ik zo'n zware last uit mijn verleden had losgelaten. 2 weken later kwam mijn vader tot bekering en weer 2 weken daarna stierf hij. Ik ben naar Suriname geweest om hem te begraven.

Door de tijd heen heeft God een enorme blijdschap en rust/vrede geplaatst in mijn hart. God heeft op allerlei manieren voorzien in mijn leven, ik heb een leuke baan en het gaat goed met mijn dochter ( die intussen 18 jaar oud is), ze dient ook God .En dat heb ik echt niet aan mezelf te danken, maar aan God. 

Als je God nog niet kent of je kent Hem wel , maar je hebt allerlei twijfels over God, dan wil ik je bemoedigen/uitdagen. Vraag God om in jouw leven te komen om het stuur over te nemen. Ben je wanhopig, heb je geen hoop meer voor jezelf, of voel je je afgewezen, eenzaam, waardeloos. Weet dat God zijn hand naar je uitreikt en je tot Zijn kind wil maken, maar Hij kan dat alleen als jij dat zelf toelaat. God heeft hoop voor jou, wil je ziel genezen, je rust en vrede in jouw hart geven zelfs als het roerige tijden in jouw leven zijn. Heb je jezelf opgegeven, God geeft je niet op. Want alzo lief heeft God ........ ( vul je naam maar zelf in) gehad dat Hij zijn eniggeboren zoon gegeven heeft, opdat als ….... in Hem gelooft niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven heeft in Jezus Christus. 

 

Terug naar persoonlijke ervaringen

Top